X
تبلیغات
رایتل

بهانه ام , بهانه ام
      پر از صدا برای اینکه گویم از صدای زجر یک سکوت
                      بهانه ام برای گفتن از حضور جبر!
                                                       و یک صدا که گویدم خموش !
  خزانه ام , خزانه ام
          برای حرفها و زخمها و لطف بی امان یک گروه !!!
                   برای کوبش صدای درد خویش!
                              و یک صدا دوباره آردم به هوش :
                                                                     خموش!
           ترانه ام , ترانه ام
                            پر از غرور واژه ها, غباری از خیال آتی و  حضور سین, سکوت !!!!!
                        ولی هجوم باد گرم این کویر
                                      تمام این غبار را میبرد به دوش !
                                       خیال کو ؟ چه شد ؟ مگر نبود حق من ؟
                                                گرفته شد خیال و گفته شد که بی عبث مکوش!
                    سوختیم ! ساختیم ! چه شد مگر ؟
                          چه سود ؟!
                            بهانه ایم و خزانه ایم و ترانه ایم
                                             ولی
                                                 من , تو , ما چه بی تفاوت 
                                                     مثال یک مجسمه ,
                                      سکوت در پیش گرفته ایم و
                                                                    پا به روی پا و دست زیر چانه ایم !!!!!!!

نوشته شده توسط رضا دارائی در شنبه 12 بهمن‌ماه سال 1387 در ساعت 03:35 ب.ظ | 5 نظر